تحلیل سینمایی: قمار وارنر برادرز روی «یک نبرد پس از دیگری» و احیای ژانر فراموش‌شده

در حالی که صنعت سینما در سال‌های اخیر به شدت به فرنچایزها و دارایی‌های فکری (IP) تکیه کرده بود، موفقیت فیلم «یک نبرد پس از دیگری» در پاییز ۲۰۲۵ نشان داد که مخاطبان هنوز هم تشنه داستان‌های اورجینال و جسورانه هستند. لئوناردو دی‌کاپریو، بازیگر نقش اول این فیلم، در تحلیل تازه‌ای که بازتاب گسترده‌ای داشته، به ریسک بزرگ استودیو وارنر برادرز و اهمیت حیاتی بازگشت به «قصه‌گویی ناب» پرداخته است. این فیلم که توسط پل توماس اندرسون کارگردانی شده، یک تریلر کمدی سیاه است که بدون هیچ پشتوانه اقتباسی یا تاریخی، توانسته نبض گیشه و منتقدان را در دست بگیرد.

دی‌کاپریو در گفتگو با تایم به نکته‌ای ظریف اشاره کرد: «این فیلم هیچ ژانر مشخص و از پیش تعیین‌شده‌ای ندارد.» در بازاری که الگوریتم‌ها تصمیم می‌گیرند چه فیلمی ساخته شود، تولید اثری که در هیچ دسته‌بندی رایجی (مثل ابرقهرمانی یا ترسناک ماوراءالطبیعه) نمی‌گنجد، قماری بزرگ بود. دی‌کاپریو توضیح داد: «نبود خون‌آشام‌ها، ارواح و شخصیت‌های تاریخی، کار را برای استودیو دشوار می‌کرد، اما آن‌ها روی اصالت داستان شرط بستند.» موفقیت این فیلم ثابت کرد که نام‌های بزرگی چون دی‌کاپریو و اندرسون، خود به تنهایی حکم یک فرنچایز قدرتمند را دارند و می‌توانند بدون نیاز به نوستالژی یا جلوه‌های ویژه کامپیوتری تکراری، سالن‌های سینما را پر کنند.

تحلیل‌گران معتقدند که «یک نبرد پس از دیگری» فراتر از یک سرگرمی صرف، یک بیانیه سیاسی-اجتماعی در قالب طنز سیاه است. دی‌کاپریو خود به این لایه زیرین اشاره کرده و می‌گوید فیلم درباره «انسان‌هایی است که در دنیایی خفقان‌آور زندگی می‌کنند.» این تمِ «خفگی و ناتوانی در بیان عقاید»، رزونانس عجیبی با حال و هوای اجتماعی سال ۲۰۲۵ دارد و باعث شده فیلم به قول دی‌کاپریو به یک «Conversation Piece» (اثری که بحث ایجاد می‌کند) تبدیل شود. این دقیقاً همان کارکردی است که سینما در دهه‌های ۷۰ و ۹۰ میلادی داشت و به نظر می‌رسد این اثر توانسته آن روحیه را در کالبد سینمای مدرن بدمد.

از سوی دیگر، جزئیات منتشر شده درباره پروسه تولید – از جمله فیلمبرداری ۱۰۰ روزه و بودجه قابل توجه – نشان می‌دهد که وارنر برادرز استراتژی جدیدی را در پیش گرفته است: بازگشت به مدل «فیلمسازی مؤلف با بودجه بلاک‌باستر». پل توماس اندرسون با ستایش از «در دسترس بودن» و «بی‌ادعایی» دی‌کاپریو، نشان داد که حتی در پروژه‌های عظیم با فشار بالا، عامل انسانی و هنری بر جنبه‌های تجاری اولویت دارد. «یک نبرد پس از دیگری» نه تنها کارنامه هنری دی‌کاپریو را به عنوان بازیگری که هرگز در دام دنباله‌سازی نیفتاد درخشان‌تر کرد، بلکه راه را برای سایر فیلمسازان باز کرد تا با جسارت بیشتری به سراغ ایده‌های اورجینال بروند.

Deadline