«اتاق دونفره»، روایتی جسورانه از مرزهایِ باریکِ هویت است؛ داستانی از زندگیِ «راجینی» که در تلاقیِ شب و روز، دو جهانِ کاملاً متفاوت را تجربه می‌کند. فیلم، پرتره‌ای است از یک زندگیِ دوپاره؛ جایی که در روشناییِ روز، هویتی زنانه و در تاریکیِ شب، هویتی مردانه، حقیقتی را می‌سازند که راجینی برای حفظِ آن، مجبور به رقصیدن رویِ لبه‌یِ تیغ است. «اتاق دونفره» بیش از آنکه یک روایتِ طنزآمیز باشد، کاوشی است در فشارهایِ عاطفیِ ناشی از پنهان‌کاری؛ آنجا که هر شریکِ زندگی، بخشی از پازلی است که راجینی تلاش می‌کند از دیدِ دیگری مخفی بماند. این فیلم با رویکردی انسانی به پیچیدگی‌هایِ روانیِ شخصیت، ما را با پرسش‌هایی درباره‌یِ مفهومِ «پذیرش» و «نقاب» روبرو می‌کند. «اتاق دونفره»، روایتِ دردناک و در عین حال کنجکاوانه‌یِ تلاشی مذبوحانه برایِ زیستن در فضایی است که هیچ‌کدام از بخش‌هایِ وجودیِ انسان، در آن امنیتِ کامل ندارند.