فیلم «ترساندن» (Scare) با ورود کارگردان افسانه‌ای، ژانگ ایمو (Zhang Yimou)، به ژانر «امنیت ملی» (National Security Thriller)، یک چرخش سبک‌شناختی مهم در کارنامه او محسوب می‌شود. برخلاف آثار تاریخی و حماسی پیشین وی، این فیلم بر «روان‌شناسیِ شک» (Psychology of Suspicion) و «پارانویا» (Paranoia) تمرکز دارد. ساختار روایی فیلم بر اساس الگوی «دشمن درونی» (The Enemy Within) بنا شده است؛ جایی که تمرکز از درگیری‌های فیزیکی و میدانی، به درگیری‌های ذهنی و اخلاقی میان اعضای یک واحد عملیاتی تغییر می‌یابد. استفاده از فضاهای بسته و تنش‌های زیرپوستی، فیلم را به یک مطالعه‌ی دقیق از «فروپاشی اعتماد» (Erosion of Trust) در سازمان‌های حساس تبدیل می‌کند. در واقع، «ترس» در عنوان فیلم، نه تنها به معنای ترس از دشمن خارجی، بلکه به معنای ترس از «ناشناخته‌های درون خودمان» و شکستِ پیوندهای انسانی در برابر بحران‌های امنیتی است.