گاهی زندگی، مانند ریتمِ آرامِ یک قطعه‌ی موسیقیِ کلاسیک، ما را به سمتی می‌برد که گمان می‌کردیم دیگر هرگز به آنجا باز نخواهیم گشت. در فضایِ پراحساس و نوستالژیکِ فیلم «وقتی با هم بودیم» (When We Were Together)، ما با پیوندی روبه‌رو هستیم که زمان، نه آن را از بین برده، بلکه در اعماقِ قلب‌ها مدفون کرده است. داستان در میانِ بازتابِ نورهای سئول و هیاهوی رویاهای بزرگِ روزهای جوانی آغاز می‌شود؛ جایی که دو نفر، با تمامِ بی‌باکی و اشتیاق، مسیرِ زندگی‌شان را با هم یکی کردند. اما سال‌ها دوری و جاده‌های متفاوت، آن‌ها را از هم دور کرد. اکنون، در لحظه‌ای غیرمنتظره و در میانِ سکوتِ سال‌های سپری‌شده، تقدیر دوباره آن‌ها را در یک نقطه به هم می‌رساند. یک دیداری کوتاه، کافی است تا دیواره‌های سدِ فراموشی فرو بریزد و خاطراتِ شیرین و تلخِ گذشته، همچون قطراتِ باران بر روحشان بنشیند. فیلم با ظرافتی خیره‌کننده، مرز میان «آنچه بودیم» و «آنچه هستیم» را به چالش می‌کشد. هر دو شخصیت، در مواجهه با یکدیگر، ناچارند با آرزوهای نیمه‌تمام، انتخاب‌های اشتباه و مسیرهای پرپیچ‌وخمِ زندگی روبه‌رو شوند. این درامِ عاشقانه به کارگردانی «کیم دو-یونگ»، با بازیِ دلنشینِ «مون گا-یونگ» و «گو کیو-هوان»، فراتر از یک داستانِ ساده‌ی عشق است؛ این روایتی است درباره‌ی گذرِ زمان، قدرتِ حافظه و آن احساساتِ پیچیده‌ای که حتی با گذشتِ سال‌ها، همچون زخمی آرام یا شعله‌ای زیر خاکستر، در تار و پودِ وجودمان باقی می‌مانند. تماشای این فیلم، گویی بازگشتی است به خودمان؛ به همان لحظاتی که باور داشتیم عشق، تنها حقیقتِ جهان است.