مستند «کشتی شکسته: کابوس در دریا» (Nightmare at Sea) با فاصله گرفتن از روایت‌های معمولِ حوادث که صرفاً بر جنبه‌های فنی یا آماریِ فاجعه تمرکز دارند، به سراغ «روان‌شناسیِ بقا» می‌رود. کارگردانی کیارا مسینه‌ئو با استفاده از شاهدان عینی، این اثر را از یک گزارش خبریِ خشک به یک مطالعه‌ی انسانی و دراماتیک تبدیل کرده است. فیلم با استفاده از تضاد میان شکوهِ ظاهری یک کشتی تفریحی لوکس و وحشتِ مطلقِ لحظه‌ی غرق شدن، شکاف میان امنیتِ کاذب و بی‌رحمیِ طبیعت را به تصویر می‌کشد. این مستند با بازسازی‌های دقیق، تلاش می‌کند آن «لحظه‌ی گذار» از آرامش به آشوب را بازسازی کند؛ جایی که تصمیماتِ چندثانیه‌ای، مرز میان زندگی و مرگ را تعیین می‌کنند. در نهایت، این اثر فراتر از یک روایتِ حادثه‌محور، به پرسش‌هایی درباره‌ی تاب‌آوریِ انسان و ضربه‌های روانیِ ماندگارِ تروما (آسیب روانی) پس از فاجعه می‌پردازد.