مستند «پدربزرگم چارلز منسون» (My Grandfather Charles Manson)، محصول سال ۲۰۲۶، اثری تکان‌دهنده و تأمل‌برانگیز در قالب مستند جنایی و روایی است که به جای تمرکز بر جزئیاتِ خونینِ جنایات، به واکاویِ زخم‌های نامرئیِ به‌جامانده از آن‌ها می‌پردازد. این مستند با کارگردانی رمی وبر، از زاویه‌ای بی‌سابقه و شخصی، به بررسی میراثِ پیچیده و تاریکِ یکی از بدنام‌ترین چهره‌های تاریخ جنایت آمریکا می‌پردازد؛ مردی که نامش با خشونت گره خورده، اما در اینجا، روایت از زبان کسانی شنیده می‌شود که مجبور بودند با سایه‌ی این نام زندگی کنند. روایت این اثر، برخلاف بسیاری از مستندهای جنایی که بر بازسازیِ هیجان‌انگیز و جنجالی وقایع تکیه می‌کنند، به دنبال کشفِ حقیقتِ نهفته در قلبِ خانواده‌هاست. مستند با استفاده از گفت‌وگوهای صمیمانه، تصاویر آرشیویِ ارزشمند و بازتاب‌های عمیقِ شخصی، به بررسی سرنوشتِ نسل‌هایی می‌پردازد که بدون آنکه دستشان به خون آلوده باشد، تحت تأثیرِ سنگینیِ میراث، شهرتِ بدنام و گذشته‌ی تاریکِ یک خویشاوند قرار گرفته‌اند. «پدربزرگم چارلز منسون» پرسش‌هایی بنیادین را پیش پای مخاطب می‌گذارد: چگونه یک میراثِ جنایی می‌تواند هویتِ بازماندگان را بازتعریف کند؟ و آیا می‌توان از زیرِ بارِ گذشته‌ای که متعلق به خودِ ما نیست، رهایی یافت؟ این مستند با نگاهی انسانی و جست‌وجوگرانه، به جای تکرارِ حوادث، به مطالعه‌ی پیچیدگی‌های روابط خانوادگی و تلاشِ انسان برای یافتنِ معنا و هویت در میانه‌ی طوفانِ نامی جنجالی می‌پردازد؛ اثری که نشان می‌دهد گاهی، سکوت و حضور در سایه‌ی یک نام، پرآوازه‌تر از خودِ جنایت است.